مرا اينگونه باور کن...
 

کمي تنها ، کمي بي کس ، کمي از يادها رفته...

خدا هم ترک ما کرده ،

 خدا ديگر کجا رفته ...؟!

 نمي دانم مرا آيا گناهي هست ..؟

که شايد هم به جرم آن ،

غریبی و جدایی...هست؟

رسیدن به حقیقت و شناختن حقیقت بسیار دشوار است اما دشوار تر از آن سخن گفتن از حقیقت

است در اینجاست که تمام دیوارها به ارتفاع و قطر خود می افزایند ودندانها چون خنجر می درخشند. با

این همه قامت حقیقت بلند تر از تمام دیوارهائی است که در درون و بیرون قد می کشند و درخشش آن

سرانجام زشتی ها را جارو خواهد کرد.

در این تردید نکنیم

درشکه های خالی و بزرگ از کنار جاده های سیب می روند

                                       درشكه ها بدون چرخ ، اسبها بدون نعل ، بي شكيب ميروند

درشكه هاي باد ، جعبه هاي سيب ، جاده هاي خون ، غبار برفها

                                     درشكه چي ، زني كه ايستاده بر در زمان ـ ولي نجيب ـ ميروند

و اسبها ـ پزشكهاي درد نان ـ كجاوه هاي دختران دهكده

                                    و ساكهاي كوچك زمردين به گرده شان ، چنان غريب ميروند

درشكه ميرود و جاده ها عقب عقب به اول حيات ميرسند

زمان ،

           به صفر ميرسد،

                                 درشكه ها به جاده هاي سرخ سيب ميروند.......

اگه شکسته پای من ، گریه نکن عصای من

هر چه شكست بنويس،به پاي گريه هاي من

نگو تمومه طاقتت،نمونده روز راحتت

نگاه با صداقتت،غنيمته براي من

آينه و شمعدون نمي خوام،من لب خندون نمي خوام

هر چي كه خندس واسه تو،هر چي غمه براي من

بخند واز خنده بگو،از غم بازنده بگو

عمر بزرگوارتو تلف نكن به پاي من

عشق منو مي خواي چيكار،عذر و بهونه كم بيار

دوس ندارم كه عاقبت،تو بشكني به جاي من

سخته بخوای همه دردهاتو توی چند تا جمله خلاصه کنی

همه دردهاتو شکل حرف در بیاری ، حرفها رو شکل کلمه...

کلمه پیدا کردن برای گفتن بغضت سخته...

زندونی کردن این همه تفکر توی مغزت سخته...

مجبورم بنویسم...اینجا برای دفن کردن حرفام ، دردم ، بغضم...

فقط بخاطر اینکه خفه نشم..آره من هنوز وجود دارم